Bir de şu dikkatimi çekmiştir hep: İnsanlar konuşma sırasında uzun süre birbirlerinin gözlerine bakamazlar. Gözler kaydırılır, etrafta bakacak bir şeyler aranır, varsa ona bakılır, sağ sol yoklanır, elde bir şey varsa onunla ilgilenilir, ne bileyim, koltuktan kopmuş iple falan oynanır… Konuşma sırasında karşımdakinin daima bakacak başka bir şeyler arayışında olması hep komik gelmiştir bana.

 

Aslında bu okuduğun şey yazının ikinci paragrafıydı. İlk paragrafı,onu yazdıktan aylar aylar sonra tekrar okumam sonucu saçma bulup imha ettim. Bi de ehliyet almak zor işmiş. Bi ton edüsü büdüsü var, uğraştırıyor insanı. Bu nu da bu yazı çok boş kaldı diye yazıyorum. Öyle işte. Naber?