İyilik, senden?

Hiç… Kendi kendine konuştuğunu, dakikalarca süren bir nutuğun tam da ortasındayken farkettiğinde “hö?” diyerek irkildin mi? Ya da irkildikten sonra, yine kendi tarafından kandırılmış bir “kendi” olma pahasına(şeker kız “kendi”) bozuntuya vermeden bu konuşmayı sürdürürken ve burada bir çıkış noktası bulamayıp çaresizce boğulurken atılmış “deli değilim ben” görünümlü bir kulacın, aslında yüzme bilmiyor olduğun gerçeğini saklamak için yeterli olmadığını farkettin mi? Etmediysen… Ya hiç kendi kendine konuşmadın, ya kendini de inandıracak kadar yetenekli bir yalancısın, ya da kendi basit yalanlarına dahi inanacak kadar salaksın. Evet, böylesin.

Alakasızca: Ben Interstate 60 adında bir film izledim. Sen de izle. Son bölümünde verdiği mesajdan bir kısmı sıradan gibi görünse de bu filmi izleyerek, aslında hiç var olmamış fantastik bir dünyaya sapan 60 numaralı otoyolda şeker tadında bir hikaye bulabilirsin. Ben buldum ama sen… sen yalancısın, bulsan da söylemezsin(tırıt).

Filmden bir replik: “Tesadüf yoktur, kaçınılmaz vardır. Bir olay gerçekleşmişse zaten kaçınılmazdır”. Yani yukarda benim yazdığım o salakça yazıyı “okumak” senin için kaçınılmazdı. Bunun, milyonlarcasından sadece senin için “kaçınılmaz” olması berbat bir durum olsa gerek. Dahası.. hala okumaya devam ediyorsun. Höyt burdan, zavallı!

Sırf bir film uğruna “kaderci” olundum. Olundum. Evet.