İyilik, senden?

Şöför, oturuyor olduğum halde “çocuk oturuyor mu?” diye sorduğunda, çocuğu olduğum sanılan kadının bakışları gözmün önünden gitmiyor. Dehşete kapılmıştı. Bir an bu ihtimali ikimiz de ciddi ciddi düşündük. Ama ne o beni kabullenebildi, ne de ben onu. O gün oturuyor olduğumdan kimsenin kuşkusu yoktu ama kime ait olduğum dolmuş içerisinde tartışma konusu olmaya bir hayli müsait duruma geldiğinde benim için “müsait bir yerde” inmek “müsait bir zaman”dan başka bir şey değildi. O yıllarda şöförler Ankara’da, çocukların oturup-oturamayacağını tartışıyorlardı. “Ücretini gönderemeyen var mı?” sorusu ise daima havada kalmıştı. Bir gün bir kadının “ben ücretimi gönderemiyorum” demesi bile buna engel olamadı. O dolmuş son durağa ulaştığında dolmuşun içinde sadece iki kişinin kalmış olması kaçınılmazdı: şöför ve kadın. Bunun üzerine “Son Durak” adlı film vizyona girdi. Dublajlıydı.

“Eski”ye sahip olacak kadar büyüdüğünde, eski yılları hatırlatıyormuş her şey. Hayatının büyük çapta değişiyor olduğu dönemlerde, eskiye ait ufak çaplı görüntüler geliyormuş hep aklına. İşte bu ufak çaplı “geçmişe ait görüntüler”, öleceğin an gözünün önüne gelen “film şeridinin” fragmanıymış aslında. Ve sen her “ufak çaplı bir görüntü”yle bir parça daha ölüyormuşsun, o film vizyona girene dek… yavaş yavaş.

Şimdiyse… Bu minik şehirde televizyon karşısında yalnız başına mandalina yiyorken buluyormuşsun kendini. İnsanların “bayram” olarak adlandırdıkları bu farklı günün akşamında baya baya huzur dolu bir insan olmayı başarabiliyormuşsun. Eski günlerdeki gibi, güzel de bir film denk gelmişse, o reklamlar bile katlanası olabiliyormuş. Dublajlı olmasına rağmen… “Tek kişilik aile saadeti”ni kısa bir süreliğine de olsa elde etmenin formülüymüş eski anılar; eğer onlara sahip olacak kadar büyümüşsen…

Elizabeththown filminden: “Hayatta kalma ağacı. Dünyada en sevdiğim ağaçtır. Ve ben ağaçları çok severim.”