"Japonlarda temizlik ve tuvalet bi takıntı boyutundaymış.  Bu takıntıları yüzünden çocuklar ilkokulda herkesin içinde öğrtmenden izin isteyip tuvalete bile gitmeye utanırlarmış. "Mış" diyorum ama gerçek. Bunun aslında sağlıklı olmanın şartı, herkesin yaptığı bir şey olduğunu aşılamak için  kitaplar yazmışlar çocuklara.  Ayrıca öğretmenler gün gün çocukların kaka günlüğünü tutuyomuş. "Bugün şu saatte gitti tuvalete, kıvamı şöyleydi" falan filan gibi.  Ekteki fotoları ekleyip ailelere veriyolarmış işte.  Ayrıca altın kaka figürü (Japonlarda mıııııı, başka biyerde miiii unuttum) iyi şans, güzel gelecek sembolüymüş!

Tüm bunnarı Almanyada katıldığım çocuk kitapları konferansında anlattı Japon bi araştırmacı, slaytlarla filan. Fotoları çektim ben de laptop ekranından.  Senin özel ilgi alanın diye düşünerek gönderiyim dedim "

Öyle işte. Naber? Severiz biz Emel‘i, ismini vermek istemeyen, hunharca, umarsız..

Poop Pusher Man

Bunu düşünmeme sebep olan şey, yaşadığım minik şehrin nadir kitapçılarından birinin önünde, kitabın önemine dikkat çekmek amacıyla yazılmış şu yazıydı: "Boş zamanlarınızda kitap okumayın!"

Kitap için söylemem pek mümkün değil ama film ve müzik, bu hayatta bana ayrılan sürenin, dolu mu yoksa boş mu olduğuna henüz karar veremediğim bölümlerinde önemli bir yer kapsar. Özellikle bu ikisinin birlikteliğinden türemiş bir şeylere rastlamışsam, iştahım kabarır. "Ne tür bir film, müzikleri güzel olan başka bir filmden daha güzel olabilir ki"dir.

Ne yazık ki hem müziği hem de konusu itibariyle güzel olan pek çok film yok etrafımızda. Zaman zaman rastlayıp, sindire sindire izlediğim filmlerden bir parça bıkıp da yenilerini bulmaya çalıştığım zamanlarda böyle filmlere pek rastlayamıyorum ben.

Belki sen de sevebilirsin diye yazıyorum; şu ana kadar izleyip de aklımda kalan şunlar oldu:
Not:  Elbette bu filmler ya da müzikleri herkesin hoşuna gitmeyebilir. "Ben arabesk dinlerim, bunlar ne lan?" diye de diyebilir. Ama sinema siteleri ve filmler hakkında yapılmış izleyici yorumlarından da anlaşılacağı üzere, aşağıdaki filmlerin başarısı ve müziklerin güzelliği noktasında ortak bir beğeni söz konusu. Filmler rasgele sıralanmıştır.

İşte Onlar:

1. The Once (Glen Hansard ve Marketa Irglova)
2. August Rush
3. Before Sunset And Before Sunrise
4. Into The Wild (Eddie Vedder)
5. Factotum (Kristin Asbjornsen)
6. Garden State
7. Little Miss Sunshine
8. Amelie
9. Pan’s Labyrinth
10. Closer (Damiean Rice)
11. Gladiator (Hans Zimmer)
12. Oldboy

Bunlar ilk 10 ya da Top 10 falan değil. Saçmalama!

Senden gelenler:

ddarko: 28 Days Later | Noi Albinoi |

polly: Moulen Rouge |

Signoria: Almost Famous | Donnie Darko |

Burak T.: Chuck 2. Sezon Tanıtım Şarkısı (Matthew Corbett / Mike Wilkie – Just Standin)

Ademoğlu: Tropic Thunder | Wall-E | The Dark Knight | Kingdom of Heaven | The Last Samurai

Pitekantropus: The legend of 1900

Film zamanları

Cevap: Çünkü sen de “ayna nöronlar”a sahipsin.

Bugünlerde okumuş olduğum Adam Fawer’ın Empati adlı kitabında senin de muhtemelen sahip olduğun “beyne” dair ilginç bilgilere rastladım. Adam Fewer’ı duymuşsundur belki. Daha önce de Olasılıksız adında bir kitap yazmıştı. Bahsedeceğim bu şeyleri “kendim mi anlatayım, yoksa kitaptan olduğu gibi mi aktarayım” kararsızlığını yaşarken, benim anlattığımdan bi bok anlamayacağını düşündüğüm için kitaptan yazmaya karar verdim.  Ama sonra da, “Ohhoo, kitaptan olduğu gibi aktaracaksam, o zaman bundan sonra gelsin bu bloğu da Adam Fewer yazsın” dedim. Ve son olarak hem kendim yazmaya, hem de kitaptan alıntılamaya karar verdim.

Not: Bu yazı için “spoiler” denen olay söz konusudur. Fakat aşağıda bahsedeceklerim hikayenin heycanından pek fazla şey götürmeyeceği içindir ki…  oku,yaratan rabbinin adıynan, oku! Şühesiz ki bu “spoiler” bizler tarafından sakıncasız olarak indirildi(Nediyo le bu? Di mi?).

Şimdi… Beynimizde üç temel sinir hücre grubu, yani nöron varmış. Bunlar: Doku ve organlardan beyne bilgi iletenler, bu bilgiyi işleyip, beyinden gönderilen sinyalleri aktaranlar ve beyin ile merkezi sinir sistemi arasındaki iletişimi sağlayanlarmış.

1996 yılında Giacomo Rizzolatti ve Leonardo Fogassi adında iki bilim adamı maymunlarla ilgili çalışmalar yapmaktadır. Bir gün yine bu konu üzerinde çalışmalarına devam ederken  kısa bir süreliğine mola verirler. Bu sırada deneyde kullandıkları aletler hala maymuna bağlıdır ve onu takip etmektedir. Fogassi verdikleri molada bir muzu alıp ağzına doğru götürürken Rizolatti, maymunda herhangi bir hareketlenme olmamasına rağmen beynindeki bir grup sinir hücresinde ateşlenme meydana geldiğini farkeder. Normalde bu sinir hücreleri sadece bir eylem sırasında ateşlenmektedir fakat, o olayda maymun hareketi gördüğü anda(hareketin Allahını gösteririm size dememiş, beynindeki sinir hücreleri…) ateşlenmiştir. Maymunun muzu eline almasıyla, aynı şeyi bilim adamının yaptığını görmesi  farketmemiş, hücreler her iki halde de aynı tepkiyi vermiştir. Ve sonrasında Rizzoletti, bu hücre kümelerine “ayna nöronlar” adını vermiştir(Fogassi onu kıskanmışmıdır, bilmiyorum).

Yani yukarıda bahsettiğim üç temel hücre grubuna(nörona) bir tane daha eklenmiş oldu ki… buna da “ayna nöronlar” diyoruz.

Şimdi kitaptaki karakterlerimizin konuşmalarından aktarıyorum:

(…)

“Bırak tahmin edeyim” dedi Steive. “Bu ayna nöronlar duyguları da taklit ediyor.”

“Doğru. Birisiyle etkileşime girdiğimiz zaman, o kişinin davranışlarını gözlemlemekten fazlasını yaparız. Beynimizde  onların eylem, izlenim ve duygularının içsel bir betimlemesini yaratırız; eylemde bulunan, algılayan ve hisseden kendimizmiş gibi.”

“Maymun gördü, maymun yaptı” dedi Steive.

“Aynen. Ayna nöronlar, mesela bir golf sopasını sallamak gibi karmaşık eylemleri, sadece bir başkasının onları yapışını seyrederek öğrenmemizi sağlar. Aynı zamanda duyguları da ilerletir ki, bir boksör yumruk yediği zaman olduğumuz yerde sinmemizin nedeni de budur; ayna nöronları bize o yumruğu yediğimiz hissi verir.”

“Ya da bir porno film syerederken…”

“Anladın” dedi Elijah.

Yani durum bundan ibaret. Empatiyi bu sebeple yapabiliyoruz ve hatta bunu bazen bir şeyleri öğrenmek için dahi kullanıyoruz. Çok ilginç değil mi?

Fotoğraf 1: magfut

Fotoğraf 2: viewingwithkyle

Sen Empatiksin!