Değildi, yakışıklı falan değildi. Bu ne özgüvendi? Ama kendini yakışıklı buluyordu. O an saçıyla uğraşmaya devam ediyor ve belki kendini şimdi daha da yakışıklı buluyordu. Çünkü saçını istediği şekle sokmayı nihayet başarmıştı. İçten içe “yav ne yakışıklı oldum beee!..” diyordu sanki; ama değildi, valla!

Sorun şu ki; ben de “o” güne kadar kendimi yakışıklı biliyordum. Hatta o kadar götüm kalkmıştı ki, arkadaşıma soruduğum sorunun cevabı “tabiki yakışıklısın olum, kız olsam ilk sana…” şeklinde olacaktı. Zaten bu cevabı almak için sormamış mıydım?.  Ve… yıkıldım. (…) “Yakışıklı”ydım sanki.