İyilik, senden?

Tanrıya inanmam. Varlığına ya da yokluğuna değil. Tanrı kimi zaman vardır, kimi zamansa yoktur; asıl inanmadığım söyledikleridir. Tanrı yalan söyler, "mantıklı ve "şüpheci" özellikleriyle yarattığı insana, mantıksız ve yerine getirebileceğine süpheyle yaklaştığımız vaadlerde bulunur: "Sen dediklerimi yerine getir, gerisini hallederiz."

Tanriya inanmam, söyledikleri yalandır, çıkarcı ve egosu kabarıktır: "Tapın bana…" der. Tanrının yalanlarına ise "din" denir. Yalan olanlar aslında dinlerdir, tanrı masum. Severim tanrıyı; kimi zaman varlığının varsayımıdır faydalandığım. Püsükoloçük yani… Çıkar ilişkisi var aramızda. Yirin!

Neden biri kendi bacağını testereyle keserken, onu izlediğinde senin de bacağın kesiliyormuşcasına şekilden şekle girersin (Saw’da böyle bir sahne vardır mesela)? Neden biri ağladığında, bazen senin de duygulanmana sebep olur ve sen de onunla birlikte ağlarsın? Ya da… Uçurumun kenarındayken ufak bir kıpırdamayla düşmesi muhtemel olan birini gördüğünde, neden senin de “dizlerinin bağı çözülür”? Hiç düşündün mü?

Cevap: Çünkü sen de “ayna nöronlar”a sahipsin.

Bugünlerde okumuş olduğum Adam Fawer’ın Empati adlı kitabında senin de muhtemelen sahip olduğun “beyne” dair ilginç bilgilere rastladım. Adam Fewer’ı duymuşsundur belki. Daha önce de Olasılıksız adında bir kitap yazmıştı. Bahsedeceğim bu şeyleri “kendim mi anlatayım, yoksa kitaptan olduğu gibi mi aktarayım” kararsızlığını yaşarken, benim anlattığımdan bi bok anlamayacağını düşündüğüm için kitaptan yazmaya karar verdim.  Ama sonra da, “Ohhoo, kitaptan olduğu gibi aktaracaksam, o zaman bundan sonra gelsin bu bloğu da Adam Fewer yazsın” dedim. Ve son olarak hem kendim yazmaya, hem de kitaptan alıntılamaya karar verdim.

Not: Bu yazı için “spoiler” denen olay söz konusudur. Fakat aşağıda bahsedeceklerim hikayenin heycanından pek fazla şey götürmeyeceği içindir ki…  oku,yaratan rabbinin adıynan, oku! Şühesiz ki bu “spoiler” bizler tarafından sakıncasız olarak indirildi(Nediyo le bu? Di mi?). …devam »